Wschód Andrzeja Stasiuka to książka, która nie tyle opowiada o podróży, ile sama staje się podróżą – zarówno w sensie geograficznym, jak i duchowym. Trafiła do moich rąk przypadkiem, bez wcześniejszego przygotowania czy oczekiwań. To jednak tylko spotęgowało siłę jej przekazu. Stasiuk, jeden z moich ulubionych pisarzy, po raz kolejny udowodnił, że potrafi snuć opowieści, które uruchamiają najgłębsze warstwy pamięci i emocji.
Nie jest to typowa relacja z drogi. To raczej zbiór refleksji, wspomnień i skojarzeń, które prowadzą czytelnika przez Wschód – nie tylko jako kierunek geograficzny, ale jako przestrzeń wewnętrzną. Stasiuk zabiera nas do Rosji, Kirgistanu, Tadżykistanu, ale równie dobrze moglibyśmy podążać za nim przez nasze własne wspomnienia. Bo Wschód to także podróż w czasie – do przeszłości, do dzieciństwa, do miejsc, które wciąż gdzieś w nas żyją.
Lektura tej książki wywołała we mnie wiele osobistych wspomnień – o wędrówkach w Bieszczady, o dzieciństwie spędzonym na wsi, o pierwszych doświadczeniach z innym światem, który był równie fascynujący, co nieznany. Stasiuk pisze tak, że czuć kurz drogi, wilgoć poranka, obecność przypadkowych ludzi, ich spojrzenia i milczenie. Jego styl zmusza do zatrzymania się, do kontemplacji. Czytając, mimowolnie zaczynamy budować swoje własne obrazy podróży, swoje prywatne „wschody”.
To książka, którą warto smakować powoli. Każda strona niesie ze sobą pytania o to, czym jest wędrówka, skąd pochodzimy i dokąd zmierzamy. Wędrówka trwa od wyjścia Homo Sapiens z Afryki. Dokąd zawędruje?
Wschód to opowieść nie tylko o świecie za naszą granicą, ale też o krajobrazach duszy. I właśnie dlatego warto po nią sięgnąć – by wyruszyć w drogę, nawet jeśli tylko oczami wyobraźni.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz